ഈ മോണോലോഗ് ഒരു ഏകനാട്യനാടകം (മോണോ ആക്) ആണ്. വിഷയം: നഗരജീവിതത്തിലെ ഒഴുക്ക് വേട്ടയും ഏകാന്തതയും. കാലാവസ്ഥം: ഇപ്പോഴത്തെ സമയം, ഒരു വയോധികനായ പുരുഷൻ (അഥവാ സ്ത്രീ) തന്റെ പഴയ വീട്ടിലേക്കു കാണാതായ ഇടവഴികൾക്കു മുംബൈേല് — എന്നെന്തെന്നു പറഞ്ഞ് ഓർക്കുമ്പോഴാണ് сцène. എന്തായാലും, ഞാൻ സ്വയം ഉപയോഗിക്കാവുന്ന തീരുമാനം എടുക്കുക. (എഴുത്ത് ശൈലി: 감ഭീര, നൂവൽ-ശൈലിയിൽ; നീളം: 4–5 മിനിറ്റ് വായന)
(അവാർഡ്/വേഷം: ഒരു മധ്യവയസ്കൻ, പഴയ ഷർട്ട്, തളർന്ന ടീപൊടി; ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ട്: വീടിന്റെ ചെറിയ മുറി, ഒരു പഴയ ഇരിപ്പിടം, ഒരു ജനാല വഴി ഒഴുകുന്ന രാത്രി പ്രകാശം)
മൂലരചന:
[ബാബു (വിവേചകൻ), അഞ്ച്പോക്കളം കുത്തിയ ശബ്ദത്തിൽ]
ഞാൻ ഇതാ വീണ്ടും ഇവിടെയാണു—ഇവിടെയാണെന്നു പറയുമ്പോൾ, ഇവിടെ എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നത് പ്രത്യേകതയില്ല, ഒരു കോർണർ പോലും മിണ്ടാതെ മടങ്ങിവന്ന ഒരു ബൂതങ്കുടിലെന്നു തരും. നിന്റെ ചിരിയും നിന്റെ കോവലയുമൊക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടതാണ് കാര്യം; എനിക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടിയതു ഒരു തണുപ്പ് മാത്രം — അതു കൂടെ അടുക്കളയുടെ ബസ്ക്കറ്റിൽ മുട്ടൽമൂടി പോലെ ചേർന്നു നിൽക്കുന്നു.
നമ്മളെന്നെപ്പോലും നഗരം തോന്നിപ്പിക്കുന്നു: എല്ലാം മുന്നോട്ട് പോകുന്നു, പ്രശ്നങ്ങളും സുഗന്ധങ്ങളും ഒരിക്കലും തിരിച്ചുമാറുന്നില്ല. ഞാൻ യുവാവയായിരുന്നപ്പോഴുള്ള ആ വലിയ ആസ്വാദനത്തിന്റെയെഴുത്തുവഴികൾ എല്ലാം മറന്നു പോയി. സ്നേഹത്തിന്റെ വില ചിഴുവില처럼 നഷ്ടപ്പെട്ടു; ആ കുശലതകൾ—ഞാൻ കരഞ്ഞു പഠിച്ചു. എങ്കിലും, നഗരത്തിന്റെ സഞ്ചാരപ്പാതകൾക്ക് ഞാൻ ഒരു ഷാപ്പ.ടി.ആർ.ഒ. പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു: എല്ലാ കണ്ണീരുകളും,എല്ലാ ഹാസ്യങ്ങളും എണ്ണിയ ശേഷം ഒറ്റയ്ക്ക്.
ഞാൻ ദിവസങ്ങളിലൊക്കെ ബസ് ഗതാഗതത്തിൽ നിന്നുള്ള മുഖങ്ങൾ നോക്കാറുണ്ട്: അവരിലൊരാൾക്ക് പുതു വസ്ത്രം, മറ്റൊരാൾക്ക് പഴങ്കഥക്കായൊരു കണ്ണു, ചിലർക്ക് മൊബൈൽ ек്ലിപ്സ്. അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ ചെറുതായി ഒരു സമ്മതമുള്ള പേശികൾ—"എല്ലാം ശരിയാകും" എന്ന് പറയുന്നില്ല, പക്ഷേ അവൾ ഞങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതൽ വിശ്വാസം വെക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. എന്നു തോന്നുന്നത്: എല്ലാവരും അവരുടെ കഥകളിൽ പുലർച്ചെയാണ്; ഞാനെന്നതിന്റെ കഥയല്ല, അതിന്റെ പുറത്ത് ഒരു വിക്കണം.
(വെറുമൊരു ശ്വാസം; കൈകളിൽ പഴയ ഫോട്ടോ കാണിക്കുക എന്ന വിധം)
ഈ ഫോട്ടോയ്ക്കു നോക്കൂ: ഞാൻ യുവാവായി, കിടക്കയിൽ കുത്തിയ ദേശ്യകിരണത്തിൽ; പഞ്ചസാര പല്ലി പോലെ പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. ആ സമയം ഞാൻ പ്രതീക്ഷകൾ വോണ്ടി വെയ്ക്കി — ഒരു പാട് ആലോചനകൾ, ചില കാഴ്ചപ്പാടുകൾ, ചില പണികളുടെ ഒരു പട്ടിക. ഇന്ന് ആ പട്ടികയുടെ പേരിൽ ഒരു ശൂന്യസൂചി മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ. എന്തുകൊണ്ട് എല്ലാം ഇങ്ങനെ? എനിക്ക് തോന്നുന്നത്: ഞാൻ തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്തപ്പോൾ അവനെ വീണ്ടുമൊഴിഞ്ഞില്ല; അവരാണ് എന്നെ വിട്ടത്.
നഗരത്തിന്റെ ശബ്ദം ഒരു പ്രാർത്ഥനയെന്നു വേണമെങ്കിൽ, അതൊരു മന്ത്രമാണ് — വരുന്ന ഓരോ വാഹനവുമായും ചിട്ടയായ ഒരു അന്തസ്സൊന്നാണ്; അത് നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ സമയം ക്രമീകരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ രാത്രി ഒൻപത് മണി, ഞാൻ ജനാലയ്ക്ക് പിടിച്ച് നിൽക്കുമ്പോൾ, ആ തിരക്കിന്റെ ഇടയിൽ ഒരു ശൂന്യതെയും കാണാം—ഒരു ചെറിയ ചിരിയും അല്ലെങ്കിൽ ആരോ കോൾ ചെയ്തൊരു പേര്. ചിലപ്പോൾ ഞാൻ ആ ന്മനസ്സിന് പ്രതികരിക്കുന്നു—"അവരെ വിളിക്കൂ"—എന്നിട്ടും ഞാൻ വിളിക്കാറില്ല. വിളിക്കുന്നതിൽ ഒരു സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നില്ല; ട്വിറ്ററിൽ ഒരു കുറിപ്പ് എഴുതുന്നതിനേക്കാൾ അതിന്റെ സ്വാധീനം കുറവായിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യരേ, ഞായറാഴ്ചകളിലേക്കു തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയാൽ നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തെപ്പോലെ ഒരുമിച്ചു ചിരിക്കാൻ ആരുമില്ല. mono act script malayalam
(തഴച്ചൻ: ചെറിയ ഹാസ്യം)
എന്നാല്—ഇതൊക്കെ എനിക്ക് മനസിലായിരിക്കുമ്പോൾ ഭൂതകാലം എന്നെ വലിയൊരു വാക്കായി വിളിക്കുന്നു. "നീ സമ്മതിച്ചീട്ടെയാണ്," അത് എന്നോട് പറയും. പക്ഷേ ഞാൻ അതിന് മറുപടി പ്രദാനം ചെയ്യുന്നത് ഒരു സുലഭമെന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുകയില്ല. നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങൾ എല്ലാം നിർബന്ധമാണ്—കാര്യം മാത്രം അല്ല, ലോകം പറയുന്ന വിധമായിരിക്കും പോവുക. ഞാൻ പുതിയൊരു തുടക്കമെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാം പഴയ രീതിയിൽ തന്നെ മടങ്ങി പോയി.
(കുറച്ചു നിശബ്ദം; ശബ്ദം സൂക്ഷിപ്പായി)
ഇനി ഞാൻ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു: ഞാനിതു കൊണ്ടല്ലേ ജീവിതം അവസാനമാക്കുക. ജീവിക്കാനുള്ള ഘടകങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ വേണം. ഒരു പുഞ്ചിരി, ഒരു പ്രശ്നം, ഒരു ആഹ്വാനം — ഇത് കുറച്ച് ബലമായി തോന്നുന്നു, പക്ഷേ അവ യഥാർത്ഥമാണ്. നമുക്ക്രെല്ലാവർക്കും വേണ്ടി ഒരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷയുണ്ടാകണം; അത് ചെറിയതായിരിക്കാം, പക്ഷേ അതാണ് തുടക്കം.
(കുറച്ച് വേഗം ഉയരുന്നു; ശക്തിയോടെ)
ഇപ്പോള് ഞാൻ വന്നു നിസ്തംഭിച്ച് കാത്തിരിക്കുന്നു — ഇനി വരും നാളുകൾക്കായി ഞാൻ ഏതാനും വാക്കുകൾ പറയാം: ഞാൻ വീണ്ടും മുഖം ഉയർത്തുന്നുണ്ട്. ഞാൻ എന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ചില രേഖകൾ തിരിച്ച് കണ്ടെത്തി; ഞാൻ എന്റെ പഴയ ശബ്ദം തിരിച്ചുകണ്ടു; ഞാൻ ജീവിക്കാമെന്നു വീണ്ടും വിശ്വസിക്കുകയാണ്. ആ വിശ്വാസം ചെറിയൊരു ക്രമീകരണമല്ല — അത് ഒരു വിപ്ലവം. ഞാൻ അതിൽ പതുക്കെ പണി തുടങ്ങും.
(ബാബു മৃদുവായി ചിരിക്കുന്നു; ദൃശ്യത്തിൽ വെളിച്ചം മനോഹരമായി മാറുന്നു)
നമ്മുടെ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിലും, ആ ശബ്ദവൈഭവത്തിലും ഞാനെന്റെ ചെറിയ ലോകം സമീപിക്കുന്നു. നിനക്കും ഞാനുമൂട, നമുക്ക് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു, പക്ഷേ ചിലത് നിലനിർത്തിയിട്ടുണ്ട് — നമ്മുടെ ഓർമ്മകൾ, നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചില ഫ്രാഗ്മെൻറുകൾ. അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് വീണ്ടും വരാം — നാം പുനർനിർമ്മാണം ആരംഭിക്കാം.
(ബാബു ജനാല നോക്കി; തന്റെ കൈ പടിയിലേക്ക് വീഴ്ക്കുന്നു; മൃദുവായി) towel can change character fast |
ഇവിടെ നിന്നാണ് ഞാൻ വീണ്ടും തുടങ്ങുക. ഞാൻ വേറിട്ട വഴികളിൽ നടക്കും; ഞാൻ മറ്റൊരാളുമായി ഒരു പാചകക്കുറ്റി പങ്കുവെയ്ക്കും; ഞാൻ സ്നേഹം വീണ്ടും തിരിച്ചറിയും. നഗരത്തിന്റെ പതാകയിലും, ഈ ചെറിയ മുറിയുടെ ക്രിയാത്മകതയിലും ഞാൻ ജീവിക്കുക തുടരും.
(സമാപനം: നിശബ്ദം, പിന്നീട് സ്ലോ ഫെയ്ഡ് അയത്ത്)
സ്പ്രെഷനുകൾ/റൈറ്റിംഗ് നിർദേശങ്ങൾ:
അയവുകൾ വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ ഈ മോണോലോഗ് മറ്റൊരു വിഷയം (സ്നേഹം, വെറുപ്പ്, സാമൂഹിക നീതി) പ്രകാരം മറുപടി തയ്യാറാക്കിയേക്കാം.
Since original scripts are rare, most winners adapt existing short stories (cherukatha). For example:
The search for a mono act script Malayalam is ultimately a search for a voice. It is not about finding the longest monologue or the most melodramatic death scene. It is about finding a moment—15 minutes of raw, unfiltered humanity that makes a packed auditorium in Thrissur or Kollam forget they are watching just one person.
Whether you are a student preparing for Kalolsavam or a professional attempting a comeback, remember this mantra: A mediocre script with an honest actor beats a Shakespearean script with a robotic performer. Start with a story you know from your grandmother, a newspaper headline, or a street corner. Translate that pain into Malyalam vakkukal. That is your script.
Call to Action: Do you have a mono act script in Malayalam you want to share or sell? Comment below or join our theatre writer’s collective to protect copyright and promote original works.
Many older scripts (pre-1960s) are available in university libraries and archives of the Kerala Sahitya Akademi. Look for collections titled Ekadanyam or Mono Actions published by DC Books. laughing until crying
If you are a writer looking to create one, forget standard playwriting. Follow these rules:
1. The "Ticking Clock" Your 10 minutes need urgency. The protagonist must be waiting for something (dawn, a hanging, a bus) that creates immediate pressure.
2. Minimal Props, Maximum Meaning A single chair. A piece of rope. A photograph. In Malayalam mono acts, the mizhavu or a simple vilakku (lamp) often becomes the co-actor.
3. The Climax Switch Unlike a movie, you cannot cut scenes. The climax must be a physical or emotional "break"—tearing a shirt, laughing until crying, or sudden silence.
4. Rhythm over Realism Malayalam audiences accept stylized dialogue. Use thullal (rhythmic speech) or slokam (verse) to elevate emotional beats.
5. The Invisible Opponent You must master the art of reacting to someone who isn't there. Every pause must be filled with a changed expression.
If you Google "Mono act script Malayalam PDF," you will likely hit a wall. Unlike Hindi or English monodramas (e.g., The Last Leaf or adaptations of Tughlaq), Malayalam scripts are rarely published commercially.
Why?
However, a few legendary scripts have stood the test of time.
| Tip | Explanation | |-----|-------------| | Voice modulation | Change tone, speed, pitch for each character | | Physical shifts | Use posture (bent for old, straight for young) | | Eye contact | Look at imaginary characters in different spots | | Pause | Silence adds more impact than words | | Props | Minimal — a cap, stick, towel can change character fast |